De smartlap van de cowboys

De smartlap van de cowboys

We hebben de wekker gezet en staan heel vroeg op. Vlakbij Gatlinburg is de ‘Roaring Fork motor trail’ een tocht door de great smokey mountains, die heel mooi moet zijn. We willen deze vroeg gaan rijden zodat we de drukte voor zijn. Daarnaast hebben we dan een hele kleine kans om zwarte beren tegen te komen dus we ontbijten, checken uit en gaan op pad. De trail begint een kilometer of twee vanaf ons hotel, maar het is wel ff zoeken om het begin te vinden. Dan ineens rijden we op een wat smallere eenrichtingsweg die golvend omhoog en naar beneden kruipend door een oerwoud aan bomen,rotsen en waterstroompjes gaat. De trail is begonnen; een prachtige route die ruimschoots het filerijden van gisteren door de bergen goedmaakt. Overal mooie doorkijkjes en we hangen half uit de auto om goed op te letten of we geen groot bruin/zwart bewegend object tegenkomen. Onderweg komen we houten huizen tegen waar ooit houthakkers woonden die hier in het bos leefden.

Overal zie je mosjes op de bomen en prachtige zwammen en paddestoelen. Verder zie je woeste uit de kluit gewassen wilde rododendrons. Onderweg komen we wat andere vroege vogels tegen. Veel mensen parkeren ergens halverwege de trial en starten daar een wandeltocht. Wij gaan niet verder het bos in. We hebben geen berenbellen of spray, dus dat vinden we een te groot risico mochten we misschien toch zo’n groot zwarte beer tegenkomen. Voorlopig is het enkel eekhoorn wat we zien, maar de omgeving is zo prachtig dat we al helemaal blij zijn met wat we zien.

Het is rustig en je hoort overal de vogels en het ruikt heerlijk fris, terwijl overal stralen zon door de bomen heen komen. We blijven de diepten in speuren en kijken gericht naar bosjes maar al het zwarte wat we zien zijn vergane stukken boom. Geen beer te bekennen maar nagenietend van al het moois beginnen we onze volgende tocht. We vertrekken richting Nashville.

De invloed van country merk je in de buurt van Gatlinburg ook al. In het dorp ernaast zit namelijk een groot pretpark genaamd Dollywood, jawel van ons aller bekende Dolly Parton. Er zijn zelfs straten naar haar vernoemd. Het is wederom een hysterisch vormgegeven geheel in dit dorp qua restaurants, recreatie en hotels. We kijken in de gauwigheid onze ogen uit maar vinden het prima ook deze gekkigheid achter ons te laten.

De countrymuziek wordt hier het levenslied ofwel de smartlap, genoemd van de cowboys en is voor ons Europeanen pas bekend geworden in de jaren ’60 maar het bestaat al veel langer.  Deze muziekstroom heeft zelfs Europese roots uit +/- 1880. De immigranten uit de verschillende Europese landen werkten zich hier kapot, bouwden hutten, kapten hout en in de weekenden kwamen ze met hun muziekinstrumenten bij elkaar. Geld om iets anders te doen dan zingen en zelfgebrouwen bocht te drinken hadden ze niet. Poor uneducated farmers, ofwel ‘hillbillies’ genoemd, die naast de opbouw van het bestaan daar in het nieuwe land, heimwee naar het eigen vaderland hadden, zoals Duitsland, Ierland, Scotland. Deze gevoelens werden bezongen en ieder nam z’n eigen muziekinstrument mee. Zo ontstond het begin van de countrymuziek die pas later in de tijd meer bekendheid kreeg en hier uitgroeide tot een complete levenswijze op het platteland van de VS.

De reis naar Nashville verloopt spoedig al hebben we wel even wat gedoe met de auto. De handrem blijft hangen zodra we die gebruiken. Dit gebeurde eerder deze week ook waardoor ik onszelf een koffiedouche in de auto bezorgde toen in weg wilde rijden bij een koffiestop. Na enkele minder fraaie woorden van mijn kant, sta ik met de koffie naast de auto ( ik wil a. geen tweede koffiedouche deze week en b. hebben we echt enorm trek in een bakkie koffie, dus die wil ik graag zelf opdrinken ipv de auto) Sas klooit ff en hij doet het weer. We zetten hem maar niet meer op de handrem besluiten we.

Bij Nashville checken we in bij een vreselijk onooglijk hotel van Days Inn en gaan door de stad in, of zoek naar de muziek en honkytonks van Nashville!

Het percentage cowboyhoeden is al wel wat groter dan gisteren in Gatlinburg en al snel zitten we downtown Nashville waar werkelijk  overal muziek te vinden is.
Er zijn honkytonks ( muziekcafe’s waar je ook barhap kunt krijgen) waar je meer de country uit de jaren ’70 kunt horen, maar ook honkytonks die meer moderne country of tenten waar je een combi tussen country en rock kunt horen. Je moet net ff weten welke tenten dat zijn of gewoon naar binnen lopen en luisteren of de sound je bevalt.

De bands en zangers die in Nashville spelen moeten allemaal auditie doen waardoor een honkytonk weet of hij kwaliteit in huis haalt. Zo hoor je wel verschil in kwaliteit maar doorgaans is het echt goede muziek.

Nashville heeft ook een aantal grote winkels met cowboyhoeden en laarzen. Bij binnenkomst ruik je de geur van het leer overal en de meest mooie laarzen en hoeden komen voorbij.Martijn had hier zijn hart op kunnen halen qua hoeden zien we want cowboyhoeden hebben vele vormen en modellen.

We zitten vlakbij het Johny Cashmuseum maar besluiten toch gewoon overal honkytonks in te gaan. Dit keer gewoonweg luisteren en genieten. We zijn niet in de mood om wat te willen leren vandaag.

Na een heerlijke dag gaan we terug naar ons hotel en storten beiden in slaap….Memphis komt eraan.